حیا و عفت، ندای فطرت

۲۱ تیرماه، سالروز حملۀ وحشیانه عوامل رضاشاه به متحصّنین مسجدگوهرشاد مشهد، روز حجاب و عفاف نامگذاری شده است. در سال ۱۳۱۴ وقتی آمادگی رضاپهلوی برای اجرای نقشۀ ضدِّاسلامی کشف حجاب آشکار شد، موجی از اعتراضات سراسر کشور را فراگرفت و مردم مشهد نیز با گردآمدن در مسجد گوهرشاد، خود را برای مقابله با این حرکت ضدِّاسلامی آماده کردند امّا در ۲۱ تیرماه قزّاقان رضاخانی با قتل عام حاضرین در مسجد این اعتراضات را به خاک و خون کشیدند.

مقاومت شهادت طلبانه مردم در قضیۀ کشف حجاب و شدّت عمل حکومت انگیسی ساختۀ رضاخان پالانی در سرکوب مخالفان کشف حجاب بخوبی از اهمیت موضوع برای هر دو طرف حکایت دارد و البته امروز پس از گذشت هشتاد و چند سال از تحمیل کشف حجاب بر زنان ایرانی و نزدیک چهل سال از پیروزی انقلاب اسلامی، وقتی هنوز فرهنگ بی حجابی از خانواده های مسلمان ایرانی قربانی می گیرد و تلاشهای جمهوری اسلامی نیز نتوانسته است در کاهش عوارض سوء این پدیده ضدِّفرهنگی و حتّی جلوگیری از صدمات بیشتر آن توفیق کامل بدست آورد، می توان بیشتر به عمق فاجعه ای که از خیانت آن نظامی مزدور و بیسواد حاصل آمد، پی برد. امروز كه با وجود گذشت سی و هشت سال از پیروزی انقلاب اسلامی و آشكار شدن ارجحیت و مزیت‌های حجاب، حتّی در جوامع غیراسلامی، وقتی ماندگاری تمایل بعضی خانواده ها را به بی‌حجابی و بی‌بندوباری می بینیم، پی می بریم كه مقاومت روحانیت در فاجعه مسجدگوهرشاد مشهد و قبول شهادت و تبعید و زندان و دربه‌دری در این راه، با درك و پیش‌بینی چه آثار فاجعه‌باری بوده است.امروز وقتی برخی خانواده ها و زنان تنفس كرده در فرهنگ ایرانی-اسلامی را مشاهده می كنیم كه برای رهائی از مصونیت‌های سعادت آفرین اسلامی همچون حجاب، زندگی نكبت‌بار در منجلاب غرب را پذیرا شده اند بهتر می‌توان دریافت كه یك اقدام ضدِّفرهنگی چگونه می تواند پس از ۸۰ سال و با وجود آگاه‌سازی‌های ۳۸ساله، آثار سوء خود را در جامعه بر جای بگذارد و به فاجعه‌آفرینی ادامه دهد.

امّا تأسف آور اینکه با وجود گرایش فطری زنان به عفاف و حیا، بعضی مراجع فکری و مقامات مؤثّر با تنزیل مسألۀ حجاب و عفاف به بیرون ماندن چند تار مو از زیر روسری و هوچیگری پیرامون آن با اهداف مختلف و به اشکال گوناگون می کوشند تا جامعه را از درک اهمیت موضوع منصرف کنند و تأسفبارتر آنکه با وجود قانون نسبتاً جامع”گسترش فرهنگ عفاف و حجاب”، که ۱۷ وزارتخانه، سازمان ونهاد حکومتی، موظّف به اجرای آن شده اند، برخی از مسئولان، در انجام وظیفه خطیر خود کوتاهی می کنند، که در هر صورت لازم است دستگاههای نظارتی همچون مجلس و قوّۀ قضائیه به این کوتاهیها رسیدگی کرده و با پافشاری بر اجرای این قانون، جامعه را از منجلاب بی حجابی که از مهمترین عوامل بروز انواع ناهنجاریهای اجتماعی است، نجات دهند.

موسوی زاده




پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.