علّت العلل باز نشدن گره بسياري از مشكلات كشور

سال گذشته در همين روزها بود كه اوّلين نشست هم‌انديشي انتقال آب بين حوضه‌اي در دانشگاه شهيد چمران اهواز برپا شد، در اين نشست كه اساتيد صاحبنظر از دانشگاه هاي استان هاي اصفهان، چهارمحال و بختياري، لرستان و خوزستان، جمعي از نمايندگان مجلس شوراي اسلامي، استاندار خوزستان، تعدادي از سازمان هاي مردم نهاد، و كارشناسان سازمان هاي دولتي حضور داشتند، موضوع انتقال آب بين حوضه اي، كه به جهت تأثير گذاري همه جانبه از اهميتي راهبردي برخوردار است، مورد بحث و بررسي قرار گرفت و در بيانيهِ پاياني نشست توصيه هاي عالمانه و دلسوزانه اي ارائه گرديد.

اهميت پيگيري مسألهِ انتقال آب، خصوصاً از سرشاخه هاي رودخانه اي مانند كارون از آنجا ناشي مي شود كه اين رودخانه بهمراه شاخه هاي ورودي به آن، بزرگترين سيستم رودخانه اي كشور و مهمترين منبع تأمين آب استان خوزستان را تشكيل مي دهند. اين رودخانه آب شرب مردم دهها شهر و روستا، آب صدها هزار هكتار زمين كشاورزي حاصلخيز و آب صدها واحد توليدي بزرگ و كوچك مسير خود را در استان خوزستان تأمين مي كند، امّا با اجراي طرحهاي زيانبار و فاقد توجيه انتقال آب به فلات مركزي، كه عمدتاً جهت تأمين آب براي صنايع فاقد توجيه اقتصادي و توليد محصولات كشاورزي غيراستراتژيك صورت گرفته، اين رودخانه به گونه اي دچار كم آبي شده كه ضمن از دست دادن خاصيت خودپالائي، بزودي از امكان تأمين كامل آب براي طرحهاي مهم توسعه كشاورزي استان و بهره برداري از زمينهاي كشاورزي حاصلخيز آن و نيز ادامهِ فعاليت بسياري از صنايع موجود استان و زمينهاي زير كشت موجود نيز باز خواهد ماند.  ‌

در چنين شرايطي، در ۱۶ اسفند امسال، دومين نشست اين هم انديشي؛ با موضوع ارزيابي پتانسيل منابع آب حوضه، در دانشگاه شهركرد و با حضور جمعي از اساتيد دانشگاه‌هاي كشور و جمعي از كارشناسان دستگاه‌هاي اجرائي برگزار شده كه پس از سخنراني هاي اساتيد و كارشناسان امور آب با صدور بيانيه اي ۸ بندي به كار خود پايان داده است. بيانيه اي كه تشابه محتواي آن با بيانيهِ نشست سال گذشته، بهمراه مضمون گلايه آميز سخنرانيهاي بعضي از سخنرانان نشست، نشان از آن دارد كه گويا مسئولان مربوطه و مديران امور آب، گوش شنوائي براي شنيدن توصيه هاي عالمانه و دلسوزانهِ اين اساتيد و كارشناسان نداشته اند و در امر انتقال زيانبار آب بين حوضه اي بدون رعايت مصالح ملّي عمل مي كنند. همچنانكه يكي از اساتيد شاخص، طي سخنراني خود در اين نشست از مديريت غلط منابع آب كشور، بي اعتنائي مسئولين مربوطه به هشدارهاي صاحبنظران، دخالت منفعت طلبي ها، تضييقاتي كه براي اساتيد و كارشناسان دلسوز منتقد و مانند آن بشدّت گلايه داشت. با اين حال آيا مي توان اميدوار بود كه براي برگزار كنندگان اينگونه نشستها و اساتيد، پژوهشگران و كارشناسان شركت كننده انگيزه اي باقي بماند تا در حل مسائل كشور به هم انديشي پرداخته و به دستگاههاي اجرائي كمك كنند ؟   ‌

 

موسوي زاده