تب فوتبال و روز قلم!

در حالیکه تب فوتبال و جام جهانی جامعه را فراگرفته است، به ناگاه! ۱۴ تیر ماه روز قلم فرا می رسد و خود بخود فرصت دیگری فراهم  می شود تا وجدانهای بیدار، بین اهمیت دو مقولۀ توپ و قلم و فوتبالیست و صاحب قلم در جامعه مقایسه ای صورت دهند.

ثبت روز قلم در سال ۱۳۸۱ پس از پیشنهاد انجمن قلم ایران و تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی انجام شد امّا با گذشت ۱۶ سال از این نامگذاری و با وجود اهمیت و قداست والای قلم در فرهنگ اسلامی، بنظر می رسد که هنوز این مناسبت از سوی متولّیان فرهنگ کشور جدّی گرفته نشده و در این روز که باید ضمن تجلیل شایسته از اهالی قلم و ارائه گزارش اقدامات انجام شده برای رفع مشکلات آنان، تلاشهای وسیعی جهت معرفی جایگاه والای قلم در رشد انسانها صورت گیرد و شکرانۀ این نعمت بزرگ الهی ادا شود، معمولاً جز از تکرار شعارهای بی پشتوانه خبری نیست و عملاً آنچنان که شایسته است اقداماتی مؤثّر و رضایتبخش در جهت تحقّق اهداف این نامگذاری و رفع مشکلات اهل قلم صورت نمی گیرد.
باید در چنین روزی، نشست‌ها و همایش‌های تخصّصی درباره وضعیت نشر، مشکلات اهل قلم، ارزیابی عملکرد متولّیان امور فرهنگی و مانند آن بر پا شود و رسانه ها، بویژه صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران با تمام توان به میدان آمده و ضمن بر پائی نشست‌های تخصّصی و مناظره میان اهالی قلم و مسؤولان فرهنگی کشور، موجی قوی در نشان دادن قداست قلم و اهمیت آن و تبیین جایگاه ارزشمند اهالی قلم به راه اندازند و با طرح تنگناهای موجود و ارائه راه حلهای پیشنهادی، مشوّق مسئولین در رفع این تنگناها شوند و از آنجا که روز قلم روزی ملّی است، شایسته است که برنامه ها و مراسم این روز در پایتخت متمرکز نگردد و سایر مناطق کشور نیز از چنین فرصتی برای گرامیداشت روز قلم برخوردار شوند.
اگرچه برخی از مسئولین دستگاههای فرهتگی، از لزوم ورود تشکّلهای خصوصی برای برپائی تأثیرگذار روز قلم سخن می گویند و از حق نباید گذشت که انجمن قلم ایران به عنوان تشکّلی خصوصی مرکب از نویسندگان سرشناس و عمدتاً متعهّد کشور با برگزاری مراسم روز قلم و "جشنواره قلم زرّین" و تجلیل از نویسندگان، مانع فراموشی این روز می شود، لیکن از آنجا که از یک طرف، تشکّلهای خصوصی و از جمله این انجمن که ظاهراً تنها تشکّل از این نوع است، به دلیل محدودیت اختیارات و امکانات مالی در جایگاهی نیستند که بتوانند به همه مشکلات اهل قلم ورود کرده و نسبت به رفع آنها اقدام نمایند و از طرف دیگر قانون، حل مشکلات و امکانات رفع تنگناهای اهل قلم را عمدتاً در اختیار دستگاههای اجرائی گذاشته است، لذا انتظار می رود که این دستگاهها و مقامات مسئول، لااقل در حد اهمیت به ورزش و ورزشکاران، برای اندیشه و قلم و اهالی آن که عامل اصلی رشد انسانها و تمدّن بشری بوده و تاریخ و جامعه مدیون آنها است، عملاً اهمیت قائل شوند.

موسوی زاده