ماجرای تلخ پذیرش قطعنامه ۵۹۸

اگرچه در دوران ۸ سالۀ دفاع مقدّس رویدادهای تلخ و شیرین زیادی تجربه شد امّا در این میان پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل در مورد آتش بس بین ایران و عراق در ۲۷ تیرماه ۱۳۶۷ برای ملّت ایران كه مبارزه تا رفع فتنه و تنبیه متجاوز را پیگیری می كرد، ضربه روحی بسیار سنگینی بود و تنها تأیید حضرت امام رحمت ا… علیه بود که توانست این ضربه را قابل تحمّل كند. قطعنامه ۵۹۸ اگر چه نسبت به ۷ قطعنامه قبلی شورای امنیت در مورد جنگ تحمیلی منصفانه به نظر می رسید و پذیرش آن توسط رهبر کبیر انقلاب اسلامی حجت را بر همه تمام می كرد امّا تعبیر ایشان از این پذیرش به عنوان "جرعه ای کشنده تر از زهر"، بر نگرانی ها می افزود، رزمندگان در جبهه ها با این احساس كه ممكن است قصور آنان موجب قبول قطعنامه و نوشیدن زهر شده باشد سر بر سنگرها كوبیده و خون دل می خوردند و مردمی كه مؤمنانه سختی های جنگ را پذیرفته و از اعزام فرزندان و ارسال كمك به جبهه ها دریغ نداشتند از این تعبیر در بهت و نگرانی بودند.

باید سالها می گذشت تا تعبیر امام در این پیام پذیرش قطعنامه معنا شود و همگان دریابند كه چه كسانی زمینه نوشاندن زهر به ایشان را فراهم كرده اند. بعدها و در جریان دعواهای سیاسی برخی نخبگان و افشاگری هائی كه هر یك برای منكوب كردن دیگری و به استناد برخی اسناد سری و طبقه بندی شده صورت می داد معلوم شد كه زمینه عقب نشینی از مواضع بحق جمهوری اسلامی ایران را كسانی فراهم كردند كه نگاهی متفاوت به دفاع مقدس داشتند و بر خلاف نظر مردم و رهبری مایل بودند كه ولو به قیمت رنجش رزمندگان و ناامیدی مردم و تغییر در بعضی مواضع و زیر پا گذاشتن برخی ارزش ها و اصول و مماشات با متجاوز به جای تنبیه وی، مسئله جنگ را فیصله دهند تا به ادعای خود سازندگی كشور را آغاز کنند. صاحبان چنین نگرشی با وادار كردن مقامات نظامی به تدوین صورت نیازهای دراز مدت جبهه ها و وانمود کردن آنها به عنوان نیازهای فوری و سپس اعلام عدم امكان تامین بودجه و تدارك نیازها توسط متولیان اجرائی همسو، ناممكن بودن ادامه دفاع را القاء و شرایط را برای پذیرش آتش بس فراهم ساختند و با فراهم شدن چنین تمهیداتی توانستند حضرت امام رحمت ا… علیه را به كاری كه از آن به نوشیدن زهر تعبیر كرده و عدم تمایل صریح خود را به این مسئله بدینوسیله اعلام داشته اند، وادارند.

قابل ذکر است كه در مسئله مهم و سرنوشت ساز فعالیتهای هسته ای نیز برخی از نفوذیهای همان خط فکری در مجلس ششم کوشیدند تا در جهت تأمین نظر دشمنان غربی و صهیونیستها، با استفاده از چنین الگوئی مقام معظّم رهبری را به نوشیدن جام زهرِ خاتمۀ فعالیتهای هسته ای وادار کنند که به فضل الهی ترفندشان کارگر نیفتاد و نقشۀ شومشان نقش برآب گردید.

 

موسوی زاده