موتور تحول اقتصادي و اشتغال پايدار

امروز، ششم مرداد، روز كارآفريني و ترويج آموزش فني و حرفه اي نامگذاري شده، دو مقوله اي كه با توجّه به شرايط اقتصادي كشور به عنوان كليد اشتغال و رونق اقتصادي كشور، مي توانند در حل بحران اقتصادي موجود راهگشا باشند و به لحاظ اتكاء به سرمايه هاي انساني مهمترين عناصر اقتصاد مقاومتي را تشكيل دهند.  ‌

كارآفريني موتور تحول و توسعه اقتصاد، فرهنگ و جامعه شناخته مي شود و رشد و فراگيري آن مي تواند به تحول و دگرگوني اساسي در اقتصاد منجر گردد.

كارآفرين كسي است كه با داشتن قوّه ابتكار و خلّاقيّت، از خطرپذيري بالا و انگيزه قوي براي تكاپو و برخورد با مشكلات مسير كسب و كار برخوردار است، چنين افرادي مي توانند مهمترين نقش را در توسعه اقتصادي و اجتماعي، بكارگيري ظرفيتهاي بلااستفاده مانده اقتصادي، توسعه فنّآوري، خلق كسب و كارهاي جديد، ايجاد اشتغال مولّد و پايدار و افزايش رفاه اجتماعي داشته باشند و كشوري كه فرهنگ كارآفريني در آن رواج گيرد و به كارآفرينان آن اهميت داده شود، به اقتصادي شكوفا و رفاهي ماندگار دست خواهد يافت.

عليرغم آشكارشدن تأثيرات شگفت انگيز كارآفريني و كارآفرينان در رشد اقتصادي كشورها، تنها چند سالي است كه موضوع كارآفريني در كشور ما مورد توجّه قرار گرفته است و البته آثار مثبت اين توجّه نيز بتدريج در حال ظهور است، امّا جهت استفاده بيشتر از اين موتور توسعه، علاوه بر شناسائي كارآفرينان بالقوه و فراهم كردن بستر رشد آنها در جامعه، گسترش اين فرهنگ در مقاظع گوناگون آموزشي نيز بايد مورد توجّه قرار گيرد. در شرايط‌كنوني‌اقتصاد كشورمان‌كه‌با مسائل‌و نارساييهاي‌مهمي‌نظير فرار مغزها، بيكاري‌، به‌ويژه‌در جمعيت فارغ‌التحصيلان‌دانشگاهي و نيروي‌انساني‌متخصص‌، كاهش‌سرمايه‌گذاري‌دولت‌، عدم‌تحرك‌و رشد اقتصادي‌كافي‌روبروست‌، پرورش‌ و آموزش‌كارآفرينان‌ از اهميت‌مضاعفي‌برخوردار است‌.              

ترويج آموزشهاي فني و حرفه اي به عنوان يكي از مهمترين عوامل توانمندسازي جويندگان كار و ايجاد اشتغال پايدار نيز در همين راستا بايد موردتوجه قرار گيرد، زيرادر حالي كه ظرفيتهاي بلااستفاده‌مانده فراواني در كشور وجود دارد و بسياري از سرمايه‌گذاري‌هاي انجام شده، قابل توسعه اند، امّا مشكل بيكاري همچنان سرآمد مشكلات جامعه است و يكي از علل اصلي اين تناقض، فقدان مهارت حرفه اي بسياري از كارجويان است و متاسفانه حرفه آموزي، كه هم اكنون رمز موفقيت بسياري از كشورهاي پيشرفته شمرده مي شود، در كشور ما ‌به دلايل واهي، منزلت خوبي نيافته است و جز در سالهاي اخير، ‌چندان مطلوب دانش آموزان، جويندگان كار و خانواده ها نبوده است.

براي ايجاد اشتغال پايدار و بالا بردن توانائي كارجويان براي يافتن شغل مناسب، چاره اي جز گسترش آموزش فني و حرفه اي و اهميت دادن به آن در واگذاري شغل يا دادن مجوز اشتغال نيست. لذا بايد به توسعه مراكز آموزش فني و حرفه اي بيش از پيش توجّه شود و همانند بسياري از كشورهاي پيشرفته اشتغال چه در بخش دولتي و چه در بخش خصوصي تنها وابسته به گذراندن موفقيت آميز دوره هاي مهارت آموزي باشد.

موسوی زاده