کودکان؛ مظلوم ترین قشر جامعه انسانی!

در طول تاریخ، کودکان آسیب پذیرترین و محرومترین گروههای اجتماعی بوده اند و همیشه مشکلات ساخته دست بزرگترها بر آنان تحمیل می شده است، اوج بیعدالتی نسبت به این قشر مظلوم و بیدفاع را در یکی دو قرن اخیر شاهدیم که موجب گرفتاری میلیون ها کودک در سراسر جهان شده است.

سازمان ملل متحد در سال ۱۳۳۲ با تأسیس انجمن بین المللی کودکان(یونیسف) و در سال ۱۳۶۷ با تصویب پیمان نامه حقوق کودکان، و تعیین روز ۱۶ مهر ماه را به عنوان روز جهانی کودک، کوشید تا جامعه جهانی را به سمت حمایت از مظلومترین، بی پناهترین و آسیب پذیرترین اقشار انسانی، یعنی کودکان، سوق دهد و با رسمیت بخشیدن به حمایت از کودکان، از تکرار فجایعی مشابه آنچه کشورهای غربی در جنگهای جهانی اوّل و دوّم بوجود آورده و کودکان بیشترین آسیب را از آن متحمّل شدند، جلوگیری کند.
اما عليرغم حيات ۶۵ سالۀ يونیسف و تلاشهای زیادی که در تأکید بر حفظ حقوق کودکان صورت می گیرد، امروز هم چه در جوامع غربي و در کشورهای تحت تاثير فرهنگ غرب، كه رفاه و خوشگذراني را مبناي زندگي قرار داده و زندگي بدون فرزند را مطلوب مي شمارند و چه در جوامع عقب نگه داشته شده، كه بر اثر جنگ افروزي ها و غارتگري هاي كشورهاي غربي دچار مشكلات اقتصادي اند، حقوق كودكان مورد بي توجّهي است و معمولا اين گروه، نخستين كساني هستند كه در معرض انواع آسيب هاي ناشي از روش زندگي بزرگترها قرار مي گيرند و وجود ميليونها كودك در سراسر جهان که بامشکلاتی چون بي سرپرستي، ‌آوارگي، تغذيه نامناسب، بيماري هاي خطرناك، اعتياد والدين و بردگی افراد پلید دست بگریبانند شاهد این مدّعا است.
متاسفانه در كشورهاي اسلامي نيز به دليل اثر پذيري از فرهنگ غربي و يا بي توجهي به احكام اسلامي، حقوق كودكان چندان رعايت نمي شود، و در حالي كه بر اساس آموزه هاي ديني فرزند آوري، موجب تحكيم خانواده و تامين سلامت رواني و اجتماعي شدن خانواده و رشد و تعالي والدين مي شود و اسلام كودكان را از حقوق معيني همچون انتخاب نام نيكو، تامين خوراك و مسكن مناسب، تعليم و تربيت، تفريح و بازي، پرهيز از اعمال خشونت جسمي روحي، احترام و مانند آن برخوردار دانسته است، اما معمولاً به اين حقوق توجه نمي شود.
شايان توجه است كه هم در دين مبين اسلام و هم در كنوانسيون ها و قراردادهاي بين المللي در حمايت از كودكان و تامين حقوق آنان بيشترين مسئوليت بر عهده والدين و یا قيم قانوني آنها گذاشته شده و رشد و پيشرفت كودك و تامين منافع عاليه او از آنها خواسته شده است. امّا زیاده خواهی کشورهای سلطه گر و جنگ افروزیهای آنها در اکثر نقاط جهان، عملاً شرایطی را بوجود آورده که خانواده ها نه تنها از انجام وظایف خود در تربیت و حمایت از کودکان و تأمین حقوق آنان بلکه از حفظ جان کودکان و تأمین سرپناه برای آنان نیز باز می مانند.

موسوی زاده