عدالت در سلامت!

با هدف اهميت دادن دولتها به مسألهِ بهداشت و سلامتي به عنوان زيربناي توسعهِ ياپدار، سازمان جهاني بهداشت در ۱۸ فروردين ۱۳۲۷ با پيشنهاد چين و برزيل توسط سازمان ملل متحد تشكيل و با پيشنهاد هيئت نمايندگي ايران روز تأسيس اين سازمان به نام روز جهاني بهداشت نامگذاري شد و همه ساله با تعيين شعاري سالانه اين روز در كشورهاي جهان گرامي داشته مي شود، علاوه بر آن از سال ۱۳۸۲ در ايران هفتهِ متصل به روز جهاني بهداشت، بنام هفتهِ سلامت نامگذاري شد تا در طول آن ضمن يادآوري اهميت موضوع سلامت، زمينه مشاركت مردم و نهادهاي مؤثّر در امر بهداشت و سلامت جامعه نيز فراهم شود و از فعّالان اين حوزه تقدير به عمل آيد. سازمان جهاني بهداشت شعار امسال روز جهاني بهداشت را‌پوشش همگاني سلامت، براي همه و همه جا‌ تعيين كرده است تا با توجّه به محروميت بيش از نيمي از مردم جهان از دسترسي كامل به خدمات اوّليهِ بهداشتي، تأمين عدالت در سلامت در دستور كار دولتها قرارگيرد.  ‌

بايد توجّه داشت كه موضوع سلامت، نه تنها از جنبه نبود بيماري و رعايت بهداشت فردي، بلكه از ساير جنبه هاي سلامت اجتماعي، به عنوان يكي از دغدغه هاي مهم فردي و اجتماعي همچنان مطرح است. سلامت اجتماعي كه بسيار فراتر از سلامت جسمي است با ويژگي‌هايي همچون آمادگي بدني جهت انجام وظايف فردي و شغلي، توانايي انجام فعاليت‌هاي مرتبط با نقش اجتماعي در خانواده و جامعه، قدرت‌هاي شناختي همچون ادراك، خواب و استراحت به مقدار ضرورت، انرژي و سرزندگي، داشتن اعتقادات سالم، عزّت نفس، خوش بيني، احساس سلامتي، رضايت كامل از زندگي و مانند آن شناخته مي شود و دسترسي به آن جز با تلاش گسترده و مستمر و هماهنگي كامل مسئولان و مردم بدست نمي آيد.   ‌

 ‌گرچه در كشور ما با افزايش چشم‌گير اعتبارات در بخش بهداشت و درمان و تلاش‌هاي گسترده اي كه در زمينه هاي فرهنگي صورت گرفته، بهداشتو سلامت جسماني در مقايسه با ساير كشورها در حال حاضر به سطح نسبتاً قابل قبولي رسيده است، اما : اولاً به‌دليل ذات آفت زاي پزشكي جديد و حضور پزشكان تاجرمآبي كه هر بيمار را درختي از اسكناس مي بينند و تمايلي به رعايت اخلاق حرفه اي نشان نمي دهند، متناسب با سرمايه گذاري‌هاي انجام شده تامين سلامت جسماني ميسّر نشده است و   ثانياً با اولويت يافتن درمان نسبت به پيشگيري در نظام سلامت كشور و اتكاء به تجهيزات پزشكي و داروهاي گران قيمت و حاكميت فرهنگ نادرست بهداشتي درماني بر جامعه، از توسعه عدالت در سلامت كه از اهداف نظام است، دور افتاده ايم. با اين‌همه از آنجا كه باورها و آموزه هاي عميق ديني در حوزه بهداشت جسمي، رواني و اجتماعي، فرصت و ظرفيتي استثنايي براي ارتقاء سلامت اجتماعي فراهم كرده است، جا دارد كه با بهره گيري از اين ظرفيتها، ضمن پيشگيري از بيماري‌هاي جسمي و ارتقاي بهداشت رواني و اجتماعي، تامين سلامت كامل اجتماعي و عدالت در سلامت محقّق گردد. انشاءا… .