جدائی بحرین از ایران با خیانت شاه، مجلس و دولت انگلیس

از جمله واقعیتهای تاریخی-جغرافیائی که هیچگاه مورد تردید مورّخان نبوده و همۀ اسناد تاریخی صحت آن را گواهی می کند، حاکمیت و مالکیت ایران بر مجمع الجزایر بحرین در خلیج فارس است. حتّی اشغال ۸۰ سالۀ این مجمع الجزایر توسط استعمارگران پرتقالی که از سال ۹۰۰ شمسی آغاز و تا سال اخراج آنها توسط امامقلی خان سردار سپاه شاه عبّاس صفوی ادامه داشت و نیز تجاوز وهابیون آل‌خلیفه كه از صحرای نجد عربستان آمده و با تحریك و كمك انگلیسی‌ها این جزایر را اشغال و از سال ۱۱۶۱ شمسی حكومت نامشروع خود را بر این جزیره شیعه‌نشین آغاز كردند، نیز نتوانسته بود به حق مالكیت ایران بر این جزایر خدشه وارد کند، امّا موافقت مجلس شورای ملّی با تجزیه بحرین از ایران در ۲۴ اردیبهشت ۱۳۴۹ كه به خواست انگلیس و امریكا و با فرمان‌پذیری شاه ایران صورت گرفت آخرین میخ را بر تابوت استان چهاردهم ایران كوبید و دوران مصیبت‌باری را برای مردم اصلی بحرین به بار آورد.

تجزیه بحرین را باید بزرگترین وطن‌فروشی شاه مزدور و مجلس سرسپرده او به حساب آورد؛ زیرا با این كار امكان مالكیت و تسلط ۷۰ درصدی ایران بر منطقه بسیار حساس و استراتژیك خلیج فارس و منابع آن از دست رفت و امروز كار به جایی رسیده است كه شیوخ تازه‌به‌دوران‌رسیده و امیرنشین‌های انگلیس ساخته خلیج‌فارس به تحریك اربابان غربی خود جرأت عرض اندام یافته‌اند و از تغییر نام آن و مالكیت بر برخی جزایر ایرانی دیگر دم می‌زنند.اگر بحرین كه ده‌ها قرن (قبل و پس از اسلام) جزئی از خاك ایران بود بر اثر خیانت‌های محمدرضا پهلوی و سرسپردگانش از كشورمان جدا نمی‌شد و محدودۀ جغرافیائی ایران تا آنجا كشیده می‌شد، طبق قوانین حقوق بین‌الملل دریاها تمام مساحت بین بحرین، تنگه هرمز و مرز آبی فعلی ایران (یعنی ۷۰ درصد مساحت فعلی خلیج‌فارس) در مالكیت ایران قرار می‌گرفت و در این صورت؛ ۷۰ درصد منابع نفتی و گازی و پروتئینی خلیج‌فارس به ایران تعلق داشت، تمام ترددهای كشتی‌های غیرایرانی (حتی كشتی‌های عراق، كویت، عربستان و…) باید با پرداخت حق عبور از آب‌های ایران و یا حداكثر از آبراهه بین ایران و قطر می‌گذشتند، امكان ورود ناوگان‌های جنگی قدرت‌های بیگانه بدون اذن ایران وجود نداشت، صنعت مروارید خلیج‌فارس منحصراً در دست ایرانیان بود، پایگاه ایرانی بحرین می‌توانست نقطه قوّتی برای تادیب حكومت‌های دست‌نشانده و جلوگیری از طمع‌ورزی بیگانگان در تجاوز و غارت منطقه بکار گرفته شود، و…  و البته در این خیانت خسارت‌بار و جبران‌ناپذیر رژیم پهلوی و نمایندگان خیانتكار مجلس، نباید توطئه‌های دولت استعماری انگلیس را نادیده گرفت كه با آوردن خاندان آل‌خلیفه به بحرین و مسلّط كردن آنها بر مردم و سپس انجام توطئه برای مهاجرت اهالی عربستان به بحرین و تغییر تركیب جمعیتی این جزیره به زیان ساكنان اصلی، تلاش نمود تا هرچه بیشتر بحرین را از ایران دور كند و در یك زد و بند آشكار با سازمان ملل متحد بخشی از خاک ایران را تجزیه نماید.

 

موسوي زاده